Socjolingwistyczny aspekt ukraińsko-rosyjskiej dwujęzyczności dzieci na podstawie badań rodzin ukraińskich

Abstrakt

W artykule przedstawiona zostaje sytuacja językowa na Ukrainie, gdzie kluczową osobliwością socjolingwistyczną jest masowe rozprzestrzenianie się różnych typów i rodzajów dwujęzyczności ukraińsko-rosyjskiej. Szczególny nacisk kładzie się na dwujęzyczność dzieci, posługujących się blisko spokrewnionymi językami, która reprezentuje rzeczywistą sytuację językową poza jakimkolwiek kontekstem historycznym lub politycznym. Opisano specyfikę formowania się dwujęzyczności dzieci przez pryzmat zmieniającego się priorytetu pierwotnego i wtórnego medium społecznego dla dziecka. Wyniki badania obejmują środowisko rodzinne, którego analiza jest metodą identyfikacji kluczowych trendów w mowie dzieci na Ukrainie, co pozwala następnie na śledzenie korelacji między językiem ojczystym / drugim językiem rodziców, językiem komunikacji rodzinnej a językiem narodowym na Ukrainie. Ponadto pomaga rozważyć możliwość wprowadzenia / niewprowadzania praktyk dwujęzycznych na wczesnych etapach kształtowania się osobowości językowej dziecka. Omówiono też koncepcję „dwujęzycznej osobowości językowej” i wymieniono pewne aspekty postrzegania świata przez dzieci dwujęzyczne. Rozważono kwestie i kryteria koncepcji „języka ojczystego” w środowiskach dwujęzycznych. Scharakteryzowano pojęcie „przełączania kodu językowego”, a także jego wpływ na kształtowanie się dwujęzycznych kompetencji komunikacyjnych u dzieci. Nacisk położono na wykorzystanie mieszanych form dwujęzyczności ukraińsko-rosyjskiej w kontekście praktyk komunikacyjnych dzieci dwujęzycznych. Poddano analizie osobliwy typ dwujęzyczności, typowy dla pewnej kategorii dwujęzycznych przedszkolaków i dzieci ze szkół podstawowych, kiedy każda strona aktu komunikacji ma tendencję do zachowania swojego dominującego języka w nieformalnym otoczeniu.