Nr 11 (2022): Poczucie i wyobrażenia końca: apokalipsa, katastrofa i czas mesjański
|
Wizje apokaliptyczne wykraczają poza chrześcijańską wyobraźnię eschatologiczną, przenikając naszą teraźniejszość. Jest to spowodowane nie tyle przebrzmiałą już siłą krwawych wyobrażeń o końcu świata, ile niejasnym poczuciem schyłkowości, wywołanym przez wydarzenia takie jak Holocaust, kryzys nuklearny, globalną pandemią bądź zmiany klimatyczne. W filozofii, literaturze i sztuce widoczne jest odnowione zainteresowanie narracjami eschatologicznymi, zarówno poprzez reinterpretację znanych wizerunków apokalipsy, jak i czerpanie z radykalności samej koncepcji końca świata. Według Derridy, kluczowym hermeneutycznym zadaniem literatury jest odwlekanie horyzontu apokaliptycznego. Blanchot dostrzega w katastrofie radykalną zmianę, wprowadzającą inną logikę do naszego myślenia i pisania. Obaj badacze koncentrują się na dwóch kluczowych cechach apokaliptycznej wyobraźni – języku i czasie. Ich refleksje pokazują, że wizje końca przekraczają podziały, rozciągając się pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, jednostką a zbiorowością oraz sferą religijną i świecką. Organizują one zbiorowe myślenie i stają się polem poszukiwań nowego języka. W nadchodzącym tomie zapraszamy do publikacji różnorodnych głosów dotyczących współczesnych praktyk dyskursywnych, które obejmują temat poczucia schyłkowości i wyobrażeń końca świata. |
|||
|
Koncepcja i redakcja naukowa tomu: Ewa Niedziałek |
|||
|
Oryginalny spis treści
|
|||
|
Zadanie „Colloquia Humanistica 11” finansowane ze środków Ministerstwa Edukacji i Nauki w ramach programu „Rozwój czasopism naukowych”, na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z 3 sierpnia 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1514); umowa RCN/SP/0420/2021/1 z 22 grudnia 2022 r.
|





