Moskwa, miasto uległe. Jacka Komudy spojrzenie na Wschód w kontekście neosarmatyzmu i zwrotu topograficznego na przykładzie „Samozwańca”

Abstrakt

W ramach nurtu neosarmackiego (polegającego na próbie budowania tożsamości własnej i zbiorowej poprzez nawiązywanie do sarmackiej formacji kulturowej) istotną kwestię sta­nowi odnalezienie się tworzącego swą tożsamość podmiotu w relacjach przestrzennych, między zachodem, środkiem i wschodem Europy. Jacek Komuda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy, których twórczość wpisuje się w wymienione zjawisko, a co za tym idzie, mającym największy wpływ na odbiorcę, zwłaszcza młodego, i kształtowanie się jego tożsamości. Istotne miejsce w jego twórczości zajmuje Moskwa, która, jako stolica Wielkiego Księstwa, była terenem, na którym po zajęciu miasta przez polskie wojska kultura rosyjska zetknęła się z sarmacką. Przyjrzenie się przedstawieniom Moskwy i jej społeczeństwa w powieści Samozwaniec pozwala stwierdzić, jak neosarmaci postrzegają Wschód i jaki jego obraz przedstawiają polskim odbiorcom, którzy na tej podstawie mają stwierdzić, do jakiego kręgu kulturowego należą.